Operacja na otwartym sercu... Myśli nie tylko o sobie samej

Trzeba będzie pójść do fryzjera i pomyśleć o jakiejś sukience. Spotkanie z "wyższymi sferami" zobowiązuje. :/

Poziom stresu, póki co, nie jest wysoki, ale do końca miesiąca pewnie zejdę na zawał. Jestem całkowicie aspołeczna, jeśli chodzi o kontakty z dorosłymi ludźmi. Czy to można jakoś wyleczyć? ;-)

Za nic w świecie nie chciałabym być żoną dyrektora, kierownika czy innego dygnitarza.

-Twoją klasą jest 4a?- zagaduje mnie S. na jednej z przerw.

-Tak. A co się stało?- pytam myśląc, co też znów mogli zbroić ci moi niesforni wychowankowie. W dodatku- dzień po wywiadówce.

-Prosili, bym przyszedł na zabawę karnawałową. I z nimi zatańczył. A najlepiej, bym zrobił to z tobą. Potem jednak sobie przypomnieli, że masz męża i mógłby ci się ten pomysł nie spodobać.

Biuro matrymonialne czynne 8h na dobę. ;-))) Powinnam z nimi porozmawiać? ;-)

Wzięłam udział w konkursie. Wykorzystałam w tym celu wcześniej napisaną recenzję "Czeskiego błędu", którą nieco zmodyfikowałam, i teraz czekam na wyniki. Najwyżej odpiszą mi, że bardziej nadaję się do wypasania owiec na górskiej hali niż do pisania jakichkolwiek tekstów. ;-) Jakoś to przeżyję. 

Kilka dni temu "odkryłam" piosenkę SDM- u. Utwór, który nie wiedzieć czemu, wcześniej jakoś nie wpadł mi w ręce (w uszy?).

"Samotni jak gwiazdy". Taka dedykacja dla mnie samej na ten rok, chyba.

PS

Słuchając tej piosenki, przypominają mi się utwory Małżeństwa z Rozsądku. Epigonizm czy nie- i tak lubię. :)

Niby zwykły, a jednak nadzwyczajny. Instrument przemierzający epoki, ukazujący ich klimat i wpływ sztuki na człowieka.

Nadzwyczajny, bynajmniej nie przez wzgląd na swą barwę, ale uczucia, które towarzyszyły jego tworzeniu. Dlatego właśnie chęć rozebrania skrzypiec na części przez Evana Williamsa, by zobaczyć, jak zostały zrobione, nie przyniosłaby oczekiwanych rezultatów. Nauka i supernowoczesne techniki badań bowiem nie zawsze mogą odpowiedzieć na podstawowe pytania. Anatomia i inne dyscypliny wiedzy rozwikłały klika zagadek związanych z naszą egzystencję, ale człowiek wciąż pozostaje dla nas tajemnicą. 

Nadzwyczajny, bo przemierza świat, przechodzi z rąk do rąk, wiele razy unika zniszczenia i zapomnienia, aż w końcu trafia do kogoś, dla kogo historia skrzypiec ma ogromne znaczenie. Do kogoś, kto bez trudu potrafi dostrzec ich wyjątkowość. Do kogoś, kto chce je podarować komuś wyjątkowemu. I tak oto historia zatacza koło. Pierworodne dziecko otrzymuje ten wyjątkowy dar serca. Mając takiego ojca, trudno sobie wyobrazić, by dziewczynka nie umiała docenić prezentu. I odpowiednio go wykorzystać. A czyż nie takie było zamierzenie Nicolo Bussottiego- genialnego włoskiego lutnika?

Film mnie urzekł. Choć- przyznaję- obawiałam się rozczarowania. Ale ja filmy oglądam przez pryzmat emocji, raczej kiepski ze mnie krytyk. ;-)

Szczegóły, dotyczące treści dzieła François Girarda, można przeczytać na Wikipedii. Po zapoznaniu się z opisem nie trzeba już oglądać samego filmu. ;-)

Bo widzisz tu są tacy którzy się kochają
i muszą się spotykać aby się ominąć 
bliscy i oddaleni jakby stali w lustrze
piszą do siebie listy gorące i zimne
rozchodzą się jak w śmiechu porzucone kwiaty
by nie wiedzieć do końca czemu tak się stało

są inni co się nawet po ciemku odnajdą
lecz przejdą obok siebie bo nie śmią się spotkać
tak czyści i spokojni jakby śnieg się zaczął
byliby doskonali lecz wad im zabrakło

bliscy boją się być blisko żeby nie być dalej
niektórzy umierają - to znaczy już wiedzą
miłości się nie szuka jest albo jej nie ma
nikt z nas nie jest samotny tylko przez przypadek

są i tacy co się na zawsze kochają
i dopiero dlatego nie mogą być razem
jak bażanty co nigdy nie chodzą parami

można nawet zabłądzić lecz po drugiej stronie
nasze drogi pocięte schodzą się z powrotem

ks. J. Twardowski

Dawno temu, będąc nieopierzoną studentką pierwszego roku, podjęłam się interpretacji tego utworu. W swej naiwności sądziłam, że tak o poezji księdza Twardowskiego, jak i o miłości, wiem już wszystko. Za pracę otrzymałam piątkę (pierwszą na studiach), a w komentarzu pani doktor napisała coś o dojrzałych poglądach, ale dziś uśmiecham się tylko na to wspomnienie. Z wyrozumiałością, jaką może stać kobietę w stosunku do podlotka, którym wówczas byłam.

Sentyment do utworu jednakże pozostał. Kseni mi o nim przypomniała, zatem Jej go dedykuję. :-)  

"Nie wiem, czy się pan ze mną zgodzi,

według mnie pamięć jest takim lecącym do nas światłem dawno zgasłej gwiazdy.

Czy niechby tylko naftowej lampy.

Tyle że nie zawsze jest w stanie do nas dolecieć za naszego życia."

W. Myśliwski

"Jak światło prawda oślepia.

Natomiast kłamstwo jest niby piękny zmierzch,

co ukazuje każdy przedmiot w wyrazistym świetle."

A. Camus

SPA musiałam odmówić. J. leży w łóżku, choć oczywiście jutro i w piątek idzie do pracy (bo koniec roku), ale saunowanie i masaż muszą pójść w odstawkę. Czemu mnie to nie dziwi?

Katowice zdecydowanie nie są już moim miastem (o ile kiedykolwiek mogłam je tak nazywać). Wiele rzeczy mogłabym znieść, ale brak kafejki w Empiku? Nigdy! "To tak, jakby zabrano mi część mnie". No właśnie.

Mimo wszystko- było sympatycznie. Jak zawsze. Dzięki, Sis!

Najpierw była wigilia z klasą. Obawiałam się tego spotkania, ale- poza małymi incydentami- przebiegło w dość miłym klimacie. Dzieci postarały się o świąteczny wystrój sali i pięknie przygotowały stół. Oczywiście musiałam nimi pokierować i nieco hamować ich wybuchowe charaktery, ale ostateczny efekt wart był włożonego wysiłku. Przy stole zabrakło N., która jeszcze znajduje się w szpitalu, natomiast K. na szczęście czuła się na tyle dobrze, że mogła pojawić się na klasowej wigilii.  

Tegoroczne jasełka, przygotowane przez I., bardzo mi się podobały: współczesne, refleksyjne. Takie do śmiechu i do łez.

Wigilia pracownicza minęła tradycyjnie. Choć nastroje w tym roku nieco spokojniejsze. A może po prostu ich nie zauważyłam? Wszak przez 4 miesiące byłam pochłonięta rozwiązywaniem konfliktów w klasie i... swoimi problemami.

Przygotowania do świąt upłynęły bez szaleństw. Wystrój, owszem, powstał. Były też podstawowe porządki i zakupy, ale obyło się bez nadmiaru emocji. Nie to przecież w święta najważniejsze.

Przed wigilią odwiedziłam moją chrześniaczkę i jej kuzynki. Cała trójka kochana, taka do zacałowania na śmierć. ;-)

A same święta? W Wigilię tradycyjnie Pasterka, potem wspólne kolędowanie, odwiedziny rodziców i brata, spacer w deszczu i wspólne leniuchowanie. Zabrakło tylko śniegu. I... pozytywnych emocji we mnie.

Dziś ciąg dalszy leniuchowania. Pierwszy raz od kilkunastu lat mam wolny czas w tym okresie remanentów. Dziwne uczucie. Zafundowałam więc sobie spacer do biblioteki i kilka książek do czytania w te szare dni.

Jutro wybieram się do Katowic. Wreszcie udało nam się umówić z Sis na dawno zapowiedzianą podróż sentymentalną. :-)

W piątek zaś razem z J. mamy w planach masaż i saunę. Mój prezent gwiazdkowy. W późniejszym czasie (może w ferie?) wybieramy się na 3 dni do Krakowa. Prezent J. Może uda mi się Go zaczarować Miastem.

Mam wrażenie, że życie płynie gdzieś obok. Nawet nie wiem, kiedy upłynął ten czas od końca wakacji. Chyba jestem zmęczona.